Het 25 jarig jubileum van het Duitse Gilde werd gevierd in de Westfalenhallen, een gigantisch complex. Alle ruimte om quilts te laten zien. 

Esther Miller was gevraagd een tentoonstelling te organiseren met het thema ‘Traditionele Quilts’. Zij vroeg mij om ook mee te doen en daarmee kregen we een geweldige kans om antieke quilts, Amish quilts, en moderne traditionele quilts met elkaar gecombineerd te laten zien.

Quiltvriendinnen deden spontaan mee en het resultaat was een prachtige tentoonstelling waar niet alleen maar quilts hingen, maar waar ook letterlijk het traditionele ‘sharing’, het delen met elkaar, in praktijk werd gebracht. Een quiltraam in het midden waar werd gewerkt, hoekjes om even te zitten en met elkaar te praten.

Het was 4 dagen lang een geweldige sfeer, met blijde, verraste gezichten, met quilters die steeds weer terug kwamen en er maar geen genoeg van kregen. Het verbaasde me, maar nu begrijp ik meer:

Veel Duitse quilters maken een traditionele quilt als eerste poging om patchwork te leren, en gaan dan verder met vrij werk. Het gevolg is dat de traditionele quilt (bijna) synoniem staat voor grof, lelijk en met slecht kleur- en stofgebruik.

Onze tentoonstelling gaf een heel ander beeld en was voor sommigen een regelrechte schok. We hebben de quilters met veel liefde omarmd en de wereld letterlijk aan elkaar gequilt.

Vielen Dank, lieve Duitse quilters, geniet van traditionele quilts.

Blijde gezichten!

We moesten vreselijk lachen omdat toevallig niemand op deze foto van Duitse origine was: Rusland, Hongarije, Zwitserland en Nederland.

Mijn blog zal ik vanaf nu een poosje niet bijhouden, we hebben vakantie.

We gaan lekker genieten, veel fietsen en ooooh, wat wil ik graag ongegeneerd hard werken aan mijn quilt!!!!!

Allemaal een fijne zomer, tot later,

TED 

Dit is Jeremy, 3 jaar, met oranje haar voor koninginnedag. 
Ik werk rustig door aan mijn quilt, hij mag even op de laptop. Hij zet 'm zelf aan, zoekt de startpagina van internet op, typt een 's' en dan mag ik helpen...pongebob.nl moet er dan achteraan. Hij regelt verder de spelletjes, zet het geluid aan en is lekker bezig. Ook stoppen en afsluiten gaat helemaal zoals het hoort. Dan voel ik me echt oud!
Creatieve belangstelling is nog beperkt, maar ik werk er aan. Als er een speld op de grond ligt krijg ik die terug met de woorden: "kijk, een quilt". 
Zo, denk ik dan, de basis is gelegd.

Groet!
TED

Na de Tomatendag ontving ik dit mailtje, wie aanwezig was weet genoeg: 

Hallo Ted, de opbrengst van vanmiddag is € 419,--.  Boven verwachting, ik ben er dan ook erg blij mee en zal zorgen dat het geld op de goede plek komt. Ik wil iedereen nogmaals heel hartelijk bedanken en jou in het bijzonder voor de prettige samenwerking en de toezegging om het op deze middag te verwezenlijken. Hartelijke groet en tot ziens, Ineke.

Verder gaat het goed met Jaap, hij start maandag met revalidatie. Ik hóór 'm weer in huis, dat zegt heel wat.
Dit weekend ga ik met een paar quilters vieren dat er één 40 jaar wordt, dus quiltwerk mee en waarschijnlijk doen we geen steek.......heerlijk, ik kom weer tot léven!
TED

Afgelopen vrijdag was een moeilijke dag, de amputatie van Jaap’s wijsvinger.
Gelukkig is nog één deel behouden gebleven, we hopen nu dat de genezing goed zal verlopen. Na afloop heb ik maar wat lekkers bij de bakker gehaald, liefde gaat toch door de maag?
Wij hebben veel meelevende reacties gekregen, kaarten, wijn, wat lekkers, dat deed ons erg goed. Heel erg bedankt!

De volgende dag was de Tomatendag. Eerlijk gezegd wilde ik niet dat Jaap er nu bij zou zijn, dat zou misschien te emotioneel zijn. Maar hij is niet te coachen, dus kwam hij toch mee. Ik begrijp het best, want door alle jaren heen kent hij inmiddels ook veel quilters.
Van diverse kanten kwam hulp om Jaap’s taken over te nemen, het ging geweldig. Zonder de vrijwillige hulptroepen zou een Tomatendag niet mogelijk zijn, vanachter mijn computer zeg ik: ontzettend bedankt voor jullie hulp!!!!!!

Het was een gezellige dag, altijd weer een feest om elkaar te zien. Jammer genoeg kan ik niet met iedereen even een praatje maken, maar je ziet elkaar tenminste toch weer even. Bij Show en Tell waren weer mooie quilts te zien. Geraldine Willems had de eerste èn de tweede prijs met haar quilts, gefeliciteerd, heel erg verdiend!

Van Heidi kreeg ik onderstaande link naar haar blog, daar zie je wat foto’s van de Tomatendag. Later hoop ik ook nog wat foto’s hier te laten zien, maar nu moet ik even huisvrouw spelen: eten maken!

Groetjes, TED

http://betweenstitches.blogspot.com/2010/03/happy-national-quilt-day.html

Lida heeft de foto´s van de Tomatendag beschikbaar gesteld. Ze baalt dat ze af en toe wat onscherp zijn. Geeft niks, hartstikke bedankt, we hebben nu toch een mooi overzicht van deze dag!  Klik hier voor de foto´s !

Ondanks alle inspanningen bleek bij de laatste operatie dat Jaap's vinger niet is te redden. Het overgebleven bot was te slecht om ooit nog te kunnen genezen. Dit verwachtte de chirurg niet, over amputeren was niet eerder gesproken. Daarom besloot hij de operatie af te breken om dit aan Jaap te kunnen vertellen. Uiteraard is dit een flinke tegenvaller, na maanden inzet en vooral veel pijn. Later deze maand volgt de amputatie waarbij de opzet zal zijn het eerste kootje te sparen. Het is niet het einde van de wereld, maar fijn is het ook niet. 
We hebben nu dus een poosje 'vrij', hoeven niet 3x per week naar revalidatie, dat komt later weer. Daarom dacht ik: nu of nooit, we piepen er volgende week even een paar dagen tussenuit. Even bijtanken, een week later is de Tomatendag!

Mijn quilt vordert, langzaam......gelukkig is het een zeer fleurig geheel, dat vrolijkt wat op. Ik leef me uit met allerlei priegelbloemetjes en droom hoe de quilt er later uit gaat zien.  

Groetjes!

Vlak vóór de ingang naar de quilt-hal in Rijswijk, tijdens de onlangs gehouden Patchwork- en Quiltdagen, hing dit bordje.
Ik moest er echt even om grinikken, probeer het maar uit te spreken, dan heb je een nieuwe hobby.

A.s donderdag gaat Jaap wéér onder het mes. Garanties worden er uiteraard niet gegeven, maar de inzet van de plastisch chirurg is geweldig.
In ieder geval zijn we er van overtuigd dat alles is gedaan om de functie van zijn wijsvinger te behouden en we zien wel wat het eindpunt zal zijn.
Later hoeven we ons dan niet af te vragen of er kansen zijn blijven liggen.

Op dit moment ben ik bezig de inschrijvingen voor de Tomatendag te verwerken, het is heel leuk om de quilters letterlijk weer door mijn handen te laten gaan. De sluitingsdatum is 1 maart, dus tot die tijd is dat mijn dagelijks werkje, naast mijn quilt natuurlijk.
Daarna ga ik verder met andere voorbereidingen, zoals de koekjes bestellen, toegangskaarten laten drukken en versturen enz.
Fijn dat er van alle kanten hulp wordt aangeboden, zo'n dag doe je ook echt met elkaar. Ik kijk er naar uit jullie weer te zien. 

Groetjes!
TED

Helaas, na 8 weken met hekwerk op z'n vinger bleek vandaag botaangroei nihil.
Jaap is weer geopereerd, mag nu 'bijkomen' en gaat dan door voor de volgende operatie waarbij een eigen bot in de vinger wordt geplaatst. 
Best een teleustelling, afgezien van de pijn.

Gelukkig ook ander nieuws: vandaag kreeg ik heel wat aanmeldingen voor de komende Tomatendag, op zaterdag 20 maart.
Het is leuk om alle mailtjes te verwerken, zo heb ik het gevoel dat ik toch nog wat contact met quilters heb.
Ik kijk echt uit naar de Tomatendag!

Heb je geen uitnodiging ontvangen? Mail even naar Dit e-mail adres is beschermd tegen spambots. U heeft Javascript nodig om het te kunnen zien.  en ik verstuur 'm direct.
Groetjes!                                            

                                            
Oef, wachten in het ziekenhuis….….in die verloren minuten (uren) kan je heel wat quiltwerk verrichten. Ik durf te wedden dat ik niet de enige quilter ben die zo denkt.
In de gang, waar we bijna 3x per week lopen, zag ik een ongebruikte wachtkamer. Idee!

Handwerken in een volle wachtkamer schiet niet op, dat werkt als een magneet op andere mensen en levert gezellige contacten op, weet ik uit ervaring, maar geen rust om te werken.
Dus maakte ik een ‘quilters-wachtkamertas’, inhoud: brillen, schaar, garens, lamp, verlengsnoer, stopwatch en natuurlijk m’n quilttop.

Bingo!
Ik heb dit hoekje nu uitgeroepen tot mijn ziekenhuis-quiltstudio, niemand ziet me zitten en ik kan ongestoord lekker werken.
Netto quilttijd op mijn stopwatch: 33 minuten en 23 seconden. Super!!!!        

'Team Storm' gaat best goed, mijn rol als verzorgende speel ik steeds beter. Respect voor ieder in een verzorgend beroep, maar mijn vak is lesgevende en vooral: quilter! Gelukkig lachen we om ons getob en maken er het beste van. 

Jaap is inmiddels 2x geopereerd, zijn rechterwijsvinger met een extern stalen hekwerk 'versierd' en we moeten 3-4x per week naar het ziekenhuis. De artsen zijn redelijk tevreden.
Ik ben (voorzichtig) weer op de been en kan autorijden. Het zal nog een lang traject van revalidatie worden met veel pijn, maar we gaan ervoor!

Het is goed dat ik dit voorjaar geen lessen heb gepland, wel erg jammer voor iedereen die graag een les had willen volgen.
Maar ik hoop het later weer helemaal goed te maken.
Wil je een mailtje ontvangen zodra ik lessen ga plannen?
Stuur mij even een mailtje met het woord CURSUSINFORMATIE, naar Dit e-mail adres is beschermd tegen spambots. U heeft Javascript nodig om het te kunnen zien.   Dan weet ik genoeg en hou je op de hoogte.

In ieder geval, vervelen doe ik me niet, de administratie en boekhouding van 2009 zijn helemaal klaar. Ik vind het altijd zonde van de tijd, maar ja, het moet. Het geeft wel een goed gevoel, heel motiverend........nu ga ik verder met het doorspitten van al mijn lesmappen.
Een paar uur op kantoor en ook wat werken aan mijn quilt, dat lijkt me een strak plan. 
 
Voorlopig ben ik wat gaan tekenen, mijn vingers zijn stijf en doen pijn van de kou. Appliqueren is lastig. Wat verlang ik naar zon en warmte.
Daarin ben ik vast niet de enige......

Groetjes, TED

Eindelijk, ondanks alle narigheid hier, heb ik toch wat aan mijn quilt gewerkt.

Eerlijk gezegd wil ik in dit blog niet meer schrijven hoe het hier gaat. Jaap en ik vormen een prima team, we vullen elkaar geweldig aan.
Hij met zijn hand en ik met mijn ribben en voet. Het is afzien, we doen wat we kunnen en verder is het afwachten. 

Laat ik het maar bij quilten houden, dat is leuker. Af en toe zal ik een detail foto van m'n quilt laten zien, het grote geheel niet.
Dat komt wel als de quilt klaar is. Ik kan er nog jáááááren aan werken!
In ieder geval ben ik blij dat ik weer een stofje heb vastgehouden.

TED

Hallo,
Deze week heb ik wat aan mijn quilt gewerkt. De 'halleluja' stemming zat er even in, ik genoot van dit moment.

Helaas van korte duur, gisteren zat ik wéér op de spoedeisende hulp.
Deze keer met Jaap, een ongeluk met de zaagmachine, ernstig handletsel.
Hij is 's avonds nog uren geopereerd door een team hand-specialisten. Hij heeft veel pijn.
Verder zeg ik maar even niets, ik denk dat jullie begrijpen hoe we ons voelen.

TED

Vanochtend gingen we even koffiedrinken bij Jaap's ouders.
We hadden een plan: de rolstoel van ma lenen en even boodschappen doen.
Jaap maakte deze foto.....

en duwde me in een fors tempo naar de winkels.
De hoek om was pittig, ik moest leunen om er niet uit te vallen. De straatstenen erg hobbelig, tja, geen vering.
Toen begon het te hagelen....en Jaap trok een ware sprint over het plein. Hij stond te zweten en te hijgen. "Ik hoop maar dat ik geen griep krijg".
In de winkel was ik niet handig met de rolstoel, ik vond het nogal zwaar en had veel respect voor mijn schoonvader die er af en toe achter loopt. Aan Jaap vertelde ik dat het leek of mijn rechterwiel eraf zou lopen. Afgeladen met boodschappen werd ik afgeleverd bij de auto en bracht Jaap de rolstoel weer terug.
Teruggekomen had hij een grote grijns op z'n hoofd: weet je waarom het zo zwaar ging?
De handrem stond er nog op......

Fijn weekend!

TED

Zo, de keuken verklaar ik voor geopend.
Hieronder de foto zoals de situatie kort voor de verbouwing was. 

  

......en na de verbouwing. Opgeruimd staat netjes!


Verder gaat het gelukkig wat beter met me, al besef ik heel goed dat herstel nog weken (maanden) duurt.
Bedankt voor de kaarten!

Quilten: 0 uur; 0 minuten; 0 seconden
  
TED

Vanochtend naar het ziekenhuis geweest, controle voor mijn gebroken enkel en ribben.
Ik had de hoop dat ik weer voorzichtig mocht lopen en mijn spalk eraf zou gaan, helaas.
Er zit nu een nieuwe spalk omheen, een stuk strakker. De vorige was gemaakt met een dikke enkel. Heel fijn, deze past in mijn schoen......en ik moet wat 'lopen' omdat mijn longen anders te weinig in actie komen. Tja, diep ademen is nog steeds geen feest. 
Over 4 weken terugkomen, de spalk ook 's nachts om. En reken maar op nog 8 weken. Dank u dokter!
GRRRR, wat baal ik, want ik kan geen auto rijden, gas geven en remmen moet nu eenmaal met rechts. Mijn wereld blijft dus nog weken beperkt tot huis en zeer directe omgeving. Ik ga er af en toe even uit, heel voorzichtig, op de fiets. Iedere hobbel is pijnlijk voor mijn ribben, maar dat is beter dan binnen blijven. Ik voel me net een gekooide tijger.

De dozen met keukenspullen in mijn quiltkamer verdwijnen langzaam naar beneden......ik zie weer stofjes!
Voorlopig eerst alles schoonmaken, want het is niet lekker werken met gruis op je tafel.   

Quilten: 0 uur; 0 minuten ; 0 seconden

TED

Alleen de plinten ontbreken, dan is de keuken klaar. Zelfs zaterdag is er nog gewerkt, de vloer ligt er in.
En ja, die is wat apart........geen houtnerf, geen natuursteen, maar 'design' PVC tegels. 
Mijn vorige vloer in de keuken was licht van kleur, vol met niet te verwijderen strepen, nadat de 'heertjes Storm' er rem - en slipoefeningen hadden gedaan. Zo'n vloer dus nooit meer, nu heb ik iets gekozen waar je door glans en doffe stukken met kleurvlekken niets meer ziet. De perfecte vloer voor quilters!
Schoondochter kwam afgelopen zaterdag even langs om de boys te droppen en ik vroeg haar wat ze van de vloer vond. Haar reactie was super: "ik zou het zo laten"......ze dacht dat het nog de betonvloer was! Ze baalde er van, maar Jaap en ik (heel voorzichtig) hebben er hard om gelachen. 
Geweldig!

Quilten: 0 uur; 0 minuten; 0 seconden 

Bij deze foto  hoef ik verder geen commentaar te geven, dit is de leuning van de bank.....ALLES in mijn huis ziet er zo uit. Maar de keuken is mooi, nog niet helemaal af en uiteraard niets schoongemaakt. Eerst botten aan elkaar laten groeien! 

Gelukkig heb ik nu eindelijk een pijnstiller die doet waarvoor ik 'm inneem: pijn stillen. Nu slaap ik wat beter, maar het blijft een ramp. Geen enkele houding is comfortabel, een klein beetje druk op mijn borstkas wipt de gebroken ribben op. Breken beter dan kneuzen? Ik weet het nog niet......
Het 'lekkerste' zit ik op een kruk met mijn been omhoog, anders gaat m'n enkel weer steken. En ècht: ik doe helemaal niks.

Heel leuk zijn reacties die ik krijg: van telefoontjes, kaarten en mails. Iedereen bedankt daarvoor, daar blijf je van grijnzen (lachen is te pijnlijk)

Quilten: 0 uur; 0 minuten; 0 seconden.

TED

De keukenverbouwing is bijna afgerond. Volgende week de wandafwerking en de vloer.
Omdat ik niet veel meer kan dan wat lezen, hou ik me vooral bezig met de handleiding van de apparaten. Dat is uiterst rustgevend, ik val vanzelf in slaap.
Morgen is het 2 weken na mijn valpartij, nu nog zeker 3 weken rustig aan doen. Alles zit onder een laag witte poeder, maar echt, ik doe helemaal niks, ik raak niets aan. Eerst de verbouwing helemaal afronden, alle mannen de deur uit, behalve Jaap. Dan kan het stof lekker zakken en ik genezen. Maar oohhh, wat jeuken mijn handen!

Even een quiltberichtje:
Uit de USA ontving ik een brief met de mededeling dat mijn quilt 'Spring of Desire' is uitgekozen om te worden gepubliceerd in het boek Quilts of the World door Spike Gillespie. In dit boek worden meer dan honderd quilts afgebeeld uit de hele wereld, allemaal gemaakt in de afgelopen 10 jaar. Het boek zal verschijnen in het najaar van 2010.
Heel eervol, ik ben er best trots op. En wie dit ook zo voelt: geniet maar lekker mee!

Quilten: 0 uur; 0 minuten; 0 seconden

TED

Vanochtend ben ik toch maar even bij de huisarts langs gegaan, ik kreeg steeds meer pijn aan mijn voet. Hij stuurde me door naar het ziekenhuis voor foto's, daar moest ik blijven bij de spoedeisende hulp. Wat ik eigenlijk al wist is nu vastgesteld: 2 gebroken ribben en een gebroken enkel.  
Nu heb ik een spalk om mijn voet, dat is comfortabel, en aan gebroken ribben kan niets worden gedaan behalve pijnstillers en 5-6 weken rustig blijven. Het klinkt misschien raar, maar ik voel me gelukkig. Wat een verdriet maak je mee op spoedeisende hulp.  

De keukenmannen zijn weer lekker bezig, ik hang in mijn bed, doezel wat van de pillen, en ik droom van mijn quilt.

TED

Het gaat nu echt doorwegen, meer dan een week zonder keuken is lastig. Maar niet onmogelijk! We hopen straks weer jaren plezier te beleven aan deze keuken. Dan is een dag meer of minder rommel geen punt.
Dezelfde instelling heb ik met het maken van een quilt: wat is een dag (of een jaar....) langer werken wanneer het resultaat na járen nog met plezier wordt bekeken?
Helaas heb ik nog steeds veel pijn aan mijn ribben en enkel, ik heb vandaag de hele dag in bed doorgebracht terwijl beneden de heren aan het werk waren. Ik heb er weinig van gemerkt........geslapen! 

 
Vlnr: Alex, Hans en Chris 

Marco in de meterkast, Willem werkt aan de tegels in het toilet. 

Daarna kwamen de stucadoors, het plafond en de muren werden strak afgewerkt.



Mijn 'buitenkeuken', je moet toch wat?


Quilttijd: 0 uur; 0 minuten; 0 seconden

Morgen verder!
TED

De verbouwing.
Slopen en stofwolken door mijn huis, een pittige dag voor de 'keukenheren', ze hebben zich lekker uit kunnen leven. 
Een gasleiding die precies op een ongelukkige hoogte zat en een luchtpijp in het plafond zorgden voor heel wat denkwerk. Maar we zijn eruit en het komt allemaal goed. Waterleiding zit er inmiddels in, electriciteit en stucwerk is gedaan.

Voorlopig is het nog afzien met mijn ribben, ik heb veel pijn, ondanks de pillen. Ach denk ik dan, het had nog veel slechter met me kunnen aflopen.
Ik maak niets schoon zolang er stofwolken door mijn huis gaan. Mijn hoofd is te vaag (jetlag of de pillen?) om aan administratie of lessen te werken. Wat een geweldige smoes om eens voorzichtig naar mijn quilt te kijken. Op naar mijn werkkamer!
Tja, de rode kraaltjes die ik in Houston kocht zijn perfect, maar mijn lijf doet teveel pijn om op een stoel rechtop te zitten. Ik ga plat.

Deze week gewerkt aan mijn quilt: 0 uur, 0 minuten en 0 seconden.

TED

Zelfs een verbouwing voorbereiden is al niet goed voor me.......op de trap kiepte ik door mijn enkel, landde in de gang op een gebogen enkel en klapte tegen de rand van de trap......duidelijk, hier is iets mis. En oh ja, de schuifdeur lag nog bovenop me ook.
Jaap bleef gelukkig helder denken, hielp me in m'n stoel met mijn been omhoog en een theedoek met ijspakkingen erin om de enkel. Op dit gebied zijn we allebei ervaringsdeskundigen, we weten dus waar we aan toe zijn. De pijnstillers en 'pretpillen' doen hun werk, ik kan niet veel meer dan héél erg slaperig zijn en rustig aan doen. De ergste pijn zit bij mijn ribben, vreselijk. Dat duurt ook langer dan een week.

Afijn, ik strompel nu door naar mijn bed, als ik het kan opbrengen blog ik, morgen gaat mijn oude, vertrouwde, ooit zelf geplaatste keuken eruit, na bijna 25 jaar trouwe dienst. 

En wat is nu ècht vreselijk? Dat ik niet kan lachen! Jaap mag NIET naar me kijken vóór ik mijn ribben ondersteun met een hand..........

Over mijn quilt zeg ik nu maar even niets, dat lijkt me duidelijk.

Groetjes,
TED

Tjonge, wat goed dat er een nieuwe keuken komt.
Vanochtend weer verder gegaan. Ik gooi af en toe wat weg, schuif inhoud van keukenkastjes in dozen en doe die snel dicht. Mijn strakke plan: nu niet schoonmaken, maar wachten tot alle verbouwingsonderdelen klaar zijn, schoonmaken en pas dàn naar spullen kijken, sorteren en schoonmaken. 
Onze kampeerborden staan al klaar, we gaan overleven met de combimagnetron en koffiemachine onder de overkapping buiten (eventueel met BBQ).  

Vanmiddag even langs geweest bij Jaap's ouders. Triest om te zien hoe mijn schoonmoeder steeds minder goed wordt en zo veel pijn heeft. Mooi en verdrietig om te zien hoe iedereen om haar heen probeert met intensieve zorg haar thuis te verplegen. Zoveel jaren samen, maar wat is dit ongelofelijk zwaar voor beiden. Machteloosheid, ook voor ons.......

Toen we thuiskwamen pakte Jaap de racefiets voor een tochtje door de duinen. Ik niet, kon het niet opbrengen. Ben gewoon nog doodmoe van mijn USA trip. Mijn bed was aantrekkelijker.

Gewerkt aan mijn quilt: 0 uren 0 minuten 0 seconden.

TED

Gelukkig, vanmiddag kwam eindelijk mijn vermiste koffer thuis, 2 dagen later. Blijkbaar ben ik niet staatsgevaarlijk, alles zat er nog keurig in. 

Vandaag samen met Jaap en Hessel (en de heertjes Michael en Jeremy) geklust: a.s. maandag start een verbouwing van voor tot achter, hal-gang-toilet-keuken-schuur. 
Dat was dikke, maar vermoeiende pret en heerlijk uitleven na de kofferstress.
Jaap maakte deze foto, hij was vrijgesteld om te slopen in het trapkastje, hij paste er niet in.

In ieder geval zal het jullie duidelijk zijn dat ik niet de hele dag zit te quilten!